Tık Tık…/29.

-

 Bu sonbahar öyle bir yumak bıraktı ki göğsüme hangi kelimeyi nereye, nasıl işleyebilirim düşünmekten yaş almanın hengâmesine kapımı tıklatmadım. Tıklatamadım…

Zaten bunu istemiyor muydum sonunda?

Bitmesini, dinmesini, yitip gitmesini…

Olmaması gerekenin gitmesi,

Olması gereken değil miydi?

Zamanımın kumları kimin elinde idi ki ben karar veremedim diye tepiniyorum?

Emin değilim. 

Göğsümde yumaklardan bir dert bahçesi var.

İnsan olmak en büyük derdimmiş fark ettim.

Kendimi bir şey sanıp kabul ettim.

Dağ olmak vardı…

Ağaç olmak vardı…

Göğün üstünde sönen yıldız;

Altında süzülen kuş olmak vardı.

Kendimi bir şey sanıp kabul ettim.

Göğsümdeki yumaklar o denli sardı ki nefesimi 

Bazen sormak zorunda hissediyorum,

“Kafesim tıklatıyor mu bedenimi?”

Tık,

Tık,

Tık,

Zamanımın kumları nereye dökülmekte idi ki ben göremedim diye deliriyorum?

Emin değilim.

Bi’ şekilde kaçamadığım için hâlâ buralardan

Ve

İçimdeki ruhsuz saat hâlâ çalıştığından 

Ve

Kabul edilen tüm kapıları kapattığımdan 

Büyüyorum,

Yaş alıyorum.

Öyle bir girdap ki hem nefret ediyorum hem de merak ediyorum. 

Bir karanlık çöktüğünde, uyumak emredildiğinde…

Yastığa sarılıp gözlerimi yumuyorum.

Gözlerimi yumunca geçer sanıyorum,

Geçmiyor.

Olmaması gerekenin gitmesi,

Olması gereken.

Yumak bahçesi bir şekilde derilmeli.

Kapılar açılmamak üzere kapanmalı.

Ki zaten kaç kez ellerimi parçalarcasına çaldım,

Açılmadı.

Zamanımın kumları,

Tık,

Tık,

Tık,

Kimin elinden, nereye dökülerek 29. kez beni mahvediyor bilinmez,

Ben geriye kalan

Tanenin,

Yumağın,

Peşindeyim.

Yedi mevsim çeşmesi daha insan olmanın merakı ve nefreti,

29. kez kanayan dizlerim,

Parçalanan ellerim,

Yumaklanan göğsüm,

İyileşmeyen ruhsuz saatim,

Tık tık…

Maalesef yine geldim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Melankoliğin Günlüğünden Kareler 38: Tahammülojik

-
Saat: 05: 03. Uyanık olmak için keyfiyetsiz bir zaman dilimi. "Sabahın ilk ışıkları..." diye başlayan romantik cümleye de yakın bir vakit. İşte buradayım, günlükte. Ben, melankolik. Ben sanırım, umarım hâlâ melankolik. Bugün veya dün veya yarın bu sayfada biraz öfkeliyim. Başımın arkası belki topuzumdan değil de bu sebeple ağrı içinde. Kucağımda yazmama engel olan ama bundan zerre haberi olmayan kedim. Buna rağmen tam göremediği harflerle yazmaya devam eden ben. Ben, melankolik. Bu aralar sanırım, tahammüle sahip değilim. İnsanların hakkımda verdikleri kararlar, bana söyledikleri sözler içimi bunaltıyor. İçimi kasvetlendiriyor. İşte tam olarak bu da beni sinirlendiriyor. Eskiden insanlara kendimi açıklama gereksinimi duyardım. "Ama neden böyleyim, biliyor musun?" "Şunları yaşadım, o sebeple şu anda bu hâldeyim." "Ama sen tam bilmiyorsun, anlatmama izin ver, anlayacaksın." Tüm o kendini açıklama çabaları, kanadı kırık bir kuş gi...
Devamı

Nice senelere anne.

-
Aslında tam olarak nasıl başlayacağımı bilmemekteyim.Her zaman ki gibi bilmemek üzerine yaratılmış doğam ile bunları yazmaktayım.Gerçi sen beni bilirsin anne.Kimin aklına gelirdi bu denli yaşlanacağımız?Gerçi sen yaşlanmadın lütfen üstüne alınma yine de ben yaşlandım,büyüdüm.Çocukken de sana böyle yazardım hatırlıyor musun?Defterden kopardığım kağıtlara gece televizyon izlemek için izinler,salonda uyuyakalınca korkudan özürler veya kavga edersek sana küsmüş sözler... O zamandan konuşmaktan ziyade yazmaya meraklı bir çocuk olduğum belli imiş.Sana resim de çizerdim bir zamanlar.Gerçi şimdi ne yazı ne resim fazla konuşuyoruz seninle.Belki de benim yaşlanmamın etkisiyle kim bilir?Ben bilmem,bilirsin. Çocukken doğum gününü hep karıştırma korkusu çekerdim ay ile günün yerini bir türlü bilemezdim.Geç öğrenen ama tam öğrenen bir çocuktum.Sana hediyeler almak için çırpınır dururdum bunu da anneannemden kopardığım güzide paracıklar ile yapardım tabi.O zamanın behrinde 20 lira çok önemli bir me...
Devamı