Nazfikri'nce

Bu olmayan bir temmuzun yazısı,mektubu,kederi ne dersen işte adını sen koy.Yazmamak için çok uğraştım ben bunları,yazmasaydım çıldıracaktım,daha da kırılacaktım,tükürürüm suratına bu kağıdın dedim oturdum yazdım sonra sen bilmezsin tabi göremedin bu dönemleri pek teknolojik şeylere geçirdim içime yazdıklarımı baba.Sen çoğu şeyi göremedin baba,şimdiki beni göremedin mesela… Sen yokken neler yaptım merak ettin mi hiç?Nasıl büyüdüm,nasıl debelendim,nasıl yaralandım,nasıl kanadım hiç düşündün mü?Sen yokken mesela ben reşit oldum artık memleket beni kabul ediyor.İşte ortaokul bitti,lise bitti,üniversite başladı.İnanır mısın kazandım ben inanamadım gerçi sen inanırdın.Edebiyat okuyoruz bilirsin kafam hiç basmadı şu bize dayattıkları matematik denen şeye ya da sayısal şeyler diyelim de genellemiş olayım sana.Sen yokken işte insanlar beni yaraladı hani yokluğun ile eşdeğer yaralanmalardı inanır mısın ben yıkılırken o dönemlerde elini çok istedim ensemde.Hani şaplağı geçirip kim onlar lan ay...

Yazdan nefret ediyorum!Yazın her ayından,her gününden,her gecesinden nefret ediyorum!Kendimi yine,yeniden aldanmış,kandırılmış hissediyorum bu mevsime karşı.Hani tüm güneşiyle ısıtıp gülümsetecek bir mevsim gibi duruyor ya işte öyle değil.Ben size kaç kere dedim kokoreç beyinler en güzeli sonbahardır diye bana inanmadınız bakın şimdi ne oldu ha ne oldu?!? Hem üzgün hem de sinirliyim bu yüzden bu kadar şiddetli fırlatıyorum kelimeleri duvarlara,kağıtlara,insanların kafasına,kafasına. Bari dedim bu mevsimde güleyim,bu aylarda güleyim,bu günlerde güleyim,bu gecelerde ne bileyim işte mutlu olayım ama yine olmadı... Bilmiyorum neden şu melankolik halimden kaçmak istiyorum ve her kaçmak istediğimde daha da bağlanıyorum kendime,içime,hüznüme... Ben bu şehirden de kaçmak istedim,kaçamadım,kaçıran da olmadı beni sağ olsun,var olsun.Ankara canım Ankara,gri Ankara,sıcak Ankara,öldüren Ankara hiç mi ayrılamayacağız seninle biz kuzum? Ayrılmak ister miyim ki? Çok düşündüm sanırım hayır hüznüm...