Bir Melankoliğin Günlüğünden Kareler 38: Tahammülojik
Saat: 05: 03. Uyanık olmak için keyfiyetsiz bir zaman dilimi. "Sabahın ilk ışıkları..." diye başlayan romantik cümleye de yakın bir vakit. İşte buradayım, günlükte. Ben, melankolik. Ben sanırım, umarım hâlâ melankolik. Bugün veya dün veya yarın bu sayfada biraz öfkeliyim. Başımın arkası belki topuzumdan değil de bu sebeple ağrı içinde. Kucağımda yazmama engel olan ama bundan zerre haberi olmayan kedim. Buna rağmen tam göremediği harflerle yazmaya devam eden ben. Ben, melankolik. Bu aralar sanırım, tahammüle sahip değilim. İnsanların hakkımda verdikleri kararlar, bana söyledikleri sözler içimi bunaltıyor. İçimi kasvetlendiriyor. İşte tam olarak bu da beni sinirlendiriyor. Eskiden insanlara kendimi açıklama gereksinimi duyardım. "Ama neden böyleyim, biliyor musun?" "Şunları yaşadım, o sebeple şu anda bu hâldeyim." "Ama sen tam bilmiyorsun, anlatmama izin ver, anlayacaksın." Tüm o kendini açıklama çabaları, kanadı kırık bir kuş gi...