Bir Melankoliğin Günlüğünden Kareler 11:Taşlaşmış Muhteva
Bu sonbaharın benim sonbaharım olması için yine çok dua etmiştim hala da ediyorum.Fakat yine şansım yok sanırım yine sonbahar beni biraz daha öldürme hayalinde.Ben onu ne kadar çok sevsem de onu beklesem de onu özlesem de sonbahar beni alıp yavaş yavaş öldürmenin özleminde. Ben sonbaharı hep kimsem yok bari bir mevsimim olsun sevdasında kokladım.Belki de bu yüzden bir sonbahar gününde bu dünyaya baktım.Kader varsa yani inandığım kader,alnıma ilmek ilmek hüzünle işlenilen kader,ben buna inanıyorum. Kendime inanmasam da o kadere inanıyorum,içimden atamadığım,içimde kurutamadığım hüznüme inanıyorum,güze inanıyorum beni öldürme özleminde olan güze. Havalar soğumaya başladı ama bu kış soğuğu değil daha böyle ılık ılık sizi saran bir soğuk.Ankara soğuğu,en sevdiğim soğuk bu,ev soğuğu,insanın içine sıcak sıcak işleyen bir soğuk.Belki de Ankara'ya da inanıyorum bu yüzden ondan gitmeyi asla istemiyorum başka yerde nefes alabilir miyim bilmiyorum,beni saklasınlar Ankara'ya,bu güve...